Ահա քեզ կրող երկու միաբան
Անանջատելի ոտներիդ վրա
Հրեշտակաձև դու կառուցվեցիր,
Որ միշտ կրկնաբարձ, վերասլացիկ քո բազուկներով,
Ասես թևավոր, թռիչքով միայն
Երկիրն հայրենի դիտես բարձունքից.
Ո՜վ հիմար, հապա ինչո՞ւ կամովին գետնին կորացար
Ու միշտ երկրային հոգսերով տարված՝
Անապատական վայրի ցիռերի կարգը դասվեցիր։
Ինչպես բազմաճյուղ մի կանթեղ, մարմնիդ պերճ աշտանակին
Բոլորությունը գլխիդ հաստատվեց,
Որպեսզի նրա շնորհիվ երբեք ՚
Չօտարանալով շնորհի վսեմ օրինատիպին՝
Տեսնես Աստծուն, անանցականը իմաստասիրես։
Դրա հետ նաև ճոխացար պատվով բանականության,
Որ քեզ շնորհված բարեմասնության հաղթանակները
Անկաշկանդ լեզվով պատմես բոլորին։
Կրելով գործուն, արվեստող ձեռքեր,
Ճարտար մատներիդ շառավիղներով,
Իբրև գործակից ամենապարգև աջին Աստծո,
Համացեղությամբ՝ աստված կոչվեցիր:
- Նարեկ ԽԶ-բ

Եվ արդ, մարդկային գործերը թող որ 
Իրենց զորությամբ չգերազանցեն 
Քո շնորհներին, գթառա՜տ Աստված, 
Եթե մինչևիսկ մեր այս հոսանուտ 
Բնության բոլոր օրենքներից էլ վեր լինեն նրանք. 
Թող հաղթող լինի անչարությունը քո երկայնամիտ, 
Եվ գործերն համայն երկրածիններիս 
Նվազ լինեն միշտ քոնոնց նկատմամբ:
Չէ՛ որ և նրանք, որոնք մաքրությամբ 
Պարծենում էին՝ իրենց օրենքին ապավինելով, 
Երբ ծագեց լույսը՝ ներկայի գուշակ քո արդարության, 
Հրեությունն այդ հետնյալ՝ համորեն
Անձկությամբ լքված ու նվաստացած, 
Տարագրական եղկելիներից նույնիսկ ավելի, 
Կարոտ զգաց քո մարդասիրության:
Քանզի ամեն ինչ հնարավոր է քեզ, ո՜վ բարերար.
Լսի՛ր դառնահեծ պաղատանքներիս, 
Որ բարձրաղաղակ առաքում եմ քեզ. 
Ողորմի՛ր, կյա՜նք տուր ու մարդասիրի՚ր, 
Քանզի քաղցր ես դու ու երկայնամիտ, փրկիչ ու քավող.
Եվ քեզ փա՜ռք բոլոր հավիտյանների ազգերից, ամեն:

 Նարեկ ԺԳ-գ